پوشش بیش از حد به فرآیند یا مواد نهایی اطلاق می شود که در آن یک ماده تزئینی (مانند فیلم PVC، روکش چوب، کاغذ تزئینی و غیره) روی سطح یک بستر (مانند پروفیل های آلومینیومی، پلاستیک، چوب و غیره) اعمال یا لمینت می شود تا ظاهر آن را بهبود بخشد، بافت آن را بهبود بخشد یا عملکرد آن را تقویت کند.
فرآیندهای پوشش دهی را می توان بر اساس شیء تحت پوشش به سه نوع طبقه بندی کرد: روکش سیم، روکش کابل و پوشش تسمه تایر رادیال. این انواع به ترتیب مربوط به مناطق کاربردی خاص مانند سیم، کابل و لایه های تسمه تایر رادیال است. بنابراین، این فرآیند به طور گسترده در زمینه های صنعتی مرتبط استفاده می شود.
فرآیندهای پوشش دهی کاربردهای گسترده ای در زمینه های مختلف دارند.
به عنوان مثال، در صنعت نساجی، پوشش بیش از حد نخ یک کاربرد رایج است، که در آن یک الیاف (مانند اسپندکس) در اطراف سطح الیاف دیگر (مانند پلی استر یا پنبه) پیچیده می شود تا به نخ خاصیت ارتجاعی، مقاومت در برابر سایش یا مقاومت در برابر چروک شدن بهتر بدهد. در صنعت الکترونیک می توان از فرآیندهای پوشش دهی برای تولید مواد کامپوزیتی با خواص الکتریکی خاص مانند پوشش های رسانا یا عایق استفاده کرد. علاوه بر این، فرآیندهای پوشش نیز در صنایع خودروسازی، هوافضا و ساخت و ساز برای بهبود مقاومت در برابر خوردگی، مقاومت در برابر حرارت یا خواص تزئینی مواد مورد استفاده قرار می گیرند.
